Centrum informacji o ospie... i nie tylko

Ospa wietrzna – podstawy

Czy wiesz, że…

Szczyt zachorowań na ospę wietrzną przypada między 2 a 7 rokiem życia.

Ospa wietrzna zwykle nie zajmuje wykwitami powierzchni stóp i dłoni.

Noworodki mają wrodzoną odporność na ospę wietrzną, w przypadku, gdy matka przebyła tę chorobę. Niestety nie jest to trwała odporność i trwa do 6 miesiąca życia.

Ospa wietrzna (inaczej potocznie wiatrówka) jest chorobą zakaźną, która wywołana jest wirusem Varicella Zoster – jest to ten sam wirus, który wywołuje półpaśca. Choroba ta jest niezwykle zakaźna i jeśli ktoś z domowników nie chorował na nią, a jeden z domowników choruje to najprawdopodobniej taka osoba zarazi się wirusem. Czasami ze względu na nazewnictwo ospa wietrzna mylona jest z czarną ospą (ospą prawdziwą) – potocznie ospę wietrzną nazywa się ospą, a to nazewnictwo określa czarną ospę.

Najczęściej na ospę wietrzną zapadają dzieci – średnio w wieku 2-7 lat. Oczywiście zdarzają się przypadki chorych noworodków oraz osób dorosłych. W przypadku dzieci wiatrówka ma zwykle przebieg łagodny, natomiast dorośli chorzy na ospę wietrzną częściej mają cięższy przebieg choroby.

Po przejściu ospy wietrznej wirus przechodzi w stan uśpienia do końca życia, a organizm jest odporny już na tą chorobę. Jednak wirus może się uaktywnić w wieku późniejszym i osoba taka może zachorować na półpaśca.

Noworodki zwykle są czasowo odporne na ospę wietrzną (pod warunkiem, że matka wcześniej przeszła tę chorobę i jest na nią odporna).

Okres od zarażenia do pierwszych objawów ospy wietrznej trwa najczęściej 2-3 tygodnie.

Ospa wietrzna charakteryzuje się sezonowością zachorowań. Najczęściej do zachorowań na tą chorobę dochodzi w okresie zimowo-wiosennym.

Charakterystycznymi objawami dla ospy wietrznej są grudki, pęcherzyki z surowicą – są to charakterystyczne zmiany i nie trzeba robić badań na ospę wietrzną.