Centrum informacji o ospie... i nie tylko

Leczenie i zapobieganie w ospie wietrznej

Czy wiesz, że…

W celu zmniejszenia swędzenia w ospie wietrznej stosuje się takie środki, jak gencjana czy maść cynkowa.

Najlżejszą postać ospy wietrznej przechodzą małe dzieci.

Wirusa ospy wietrznej można wykryć we krwi w okresie od 1 do 11 dnia przed pojawieniem się wysypki.

Leczenie ospy wietrznej

Leczenie ospy wietrznej, jeśli nie ma powikłań, jest objawowe.  Polega w głównej mierze na zbijaniu gorączki oraz łagodzeniu uporczywego swędzenia.

Generalnie podczas choroby najlepiej leżeć w łóżku i stosować leki przeciwgorączkowe. Do zbijania gorączki nie zaleca się na podawanie aspiryny ze względu na możliwe powikłania wynikające ze stosowania tego leku.

W celu łagodzenia świądu stosuje się różnego rodzaju specyfiki, przykładowo maść cynkowa. Stosowane są także kremy i pudry.

Ponadto chora osoba powinna być systematycznie odkażana. W tym celu stosuje się często kąpiele w nadmanganianie potasu, przemywanie skóry alkoholem metylowym. Istotne jest także, aby często zmieniać ubrania i pościel chorej osoby.

W przypadku pęcherzyków występujących w jamie ustnej zaleca się spożywanie łagodnych potraw, aby chory łatwiej mógł je spożywać – bez ostrych potraw i kwaśnych.

W przypadku osób z obniżoną odpornością i powikłaniami stosuje się także leki przeciwwirusowe, swoistą immunoglobulinę, antybiotyki i kortykosteroidy (preparaty sterydowe).

Zapobieganie i szczepionki przeciw ospie wietrznej

Unikanie osób chorych na ospę wietrzną jest jedną z metod zapobiegania zarażenia. Jednak ze względu na wysoką zaraźliwość i trudności z unikaniem wirusów jest to dosyć niepraktyczna metoda.

Skutecznym sposobem na uchronienie się przed „wiatrówką” jest podanie szczepionki ochronnej.  Szczepienia te podaje się dwukrotnie – najpierw po 9 miesiącu życia a przed 12 rokiem życia. Następnie dwie dawki podaje się po 13 roku życia. Szczepienia ochronne przeciw ospie wietrznej w Polsce nie są obowiązkowe. W przypadku kontaktu z wirusem można zastosować szczepionkę do 72 godzin po kontakcie z wirusem.

W przypadku osób będących w grupie ryzyka, które nie mogą otrzymać szczepionki ochronnej, a które miały kontakt z wirusem można także zastosować szczepionkę bierną – immunoglobulinę. Stosowana jest ona w przypadku możliwości wystąpienia cięższych powikłań – u osób z osłabionym układem odpornościowym lub współistnieniu innych ciężkich chorób.